Durmus´ u kimse tutamaz

Durmus biraz ehenaz ama iyi, kendi basina bir insandir. Elinde degnegi, önünde koyunlari, kecileri ve agzinda isligi gider gelir isine.

Ogullari Etem ve Kadiri evermis, artik son oglu Orhan kalmisdir. Ve günün birinde onunda dügününü yapmak kismet olur ona. Aslinda onunla bununla fazla konusmayan Durmus o gün cok mutuludur. Ve cok güzel bir dügün olur.

Her yerden, Ankaradan, köylerden bir cok misafir gelir ve gercekden de insanlara dügünde güzel hizmet ve servis yapilir. Müzük calinir, masalar kurulur, ickiler icilir. Durmus aslinda o güne kadar hic icki icmemisdir. Ama o gece hem mutludur ve hemde misafirler yer yer gitdikden sonra masalara söyle bir bakar ve masalardaki icki siselerinin icindeki ickilerin hepsinin icilmedigini, siselerin dibinde daha biraz ickinin kaldigini görür. Tabi Durmus siselerin dibindeki bu

ickinin israf olmasini istemez ve tek tek masalari gezer ve israf olmasin diye siselerin dibindeki tüm ickileri icer.

Kafayi bulan o yabanin kendi basina sessiz Durmusu baslar nara atmaya, paralar sacmaya.

Ve bagirir o gün " Yakayim anasini satim bu dünyayi".

O gece icki sise diblerindeki gibi durmaz ve Durmus´u kimse tutamaz.

                                                                                                                    Yazan: Erim Solmaz